Als er één naam zou moeten blijven hangen uit de geschiedenis van de Passage du Nord, dan is het die van Léon Fontaine. Na de inhuldiging van de galerij in 1882 slagen de culturele ambities van de plek — museum en theater — er niet in hun publiek te vinden. Het project verliest zijn élan, de schulden stapelen zich op, en de Passage dreigt verloren te gaan. In deze onzekere context verschijnt Léon Fontaine. Een man op de achtergrond, discreet maar vastberaden, redt hij het gebouw van een ongelukkig lot. Maar wie was deze man zonder wie de Passage vandaag misschien niet meer zou bestaan?

Geboren in Bergen op 1 oktober 1846, komt Léon Fontaine uit een oude lijn van juristen. Zijn vader, Émile Fontaine, is notaris en gemeenteraadslid; zijn moeder, Odile Letoret, komt uit een familie met een opmerkelijk financieel succes in de 19e eeuw. Helaas overlijdt zij voortijdig op 25-jarige leeftijd, waardoor Léon op slechts twee jaar al wees is van moeder. Hij wordt vermoedelijk opgevoed door zijn grootouders van moederskant, terwijl hij bij zijn vader woont, tot diens overlijden in 1874. Op 27-jarige leeftijd trekt Léon Fontaine definitief bij zijn grootouders in Brussel in. Zijn grootvader, Charles Letoret, arts en industrieel gedecoreerd voor zijn inzet in 1830, oefent een sterke invloed uit op zijn parcours.

Léon Fontaine begint zijn carrière in de kolenindustrie, in Flénu, in zijn geboortestreek, waar zijn oom beheerder is van een kolenmijn. Hij staat er geregistreerd als onderingenieur. Vanaf 1873 wordt hij benoemd tot viceconsul van Spanje in Brussel — een functie die getuigt van zijn inbedding in de invloedrijke kringen van de handels- en industriële burgerij.

In 1875 trouwt hij met Marie Pauline Eugénie van der Straeten, afkomstig uit een katholieke Limburgse burgerfamilie. De vader van Marie, hoge ambtenaar bij het ministerie van Financiën, zal onder meer directeur worden van de Generale Maatschappij van België. Het koppel krijgt vier dochters: Odile, Gabrielle, Marguerite en Suzanne.

De verwerving van de Passage du Nord bekroont het parcours van een man die stevig verankerd is in de economische en sociale dynamieken van zijn tijd, in staat om patrimoniale ambitie en pragmatisch beheer te verzoenen. Dankzij hem doorkruiste de Passage du Nord de decennia. En het verhaal ging verder: vandaag de dag zijn zijn nakomelingen nog steeds de eigenaars en trouwe bewakers ervan.